|
Het
licht van het In het volgende artikel vertelt de auteur over zijn ontwikkeling als traditioneel westers opgeleid therapeut die werkzaam was in verschillende instellingen voor gezondheidszorg. In de loop van de tijd werd het hem steeds duidelijker dat alleen fysieke of psychologische verklaringskaders niet voldoende reikwijdte hebben om alle aspecten van de menselijke ervaring te beschrijven. Door vastbesloten te zijn een kader te zoeken voor bijzondere ervaringen, waar cultureel gezien in het Westen weinig aandacht voor bestaat, verbreedt zijn belangstelling zich tot oosterse filosofie en later ook de spiritualiteit van Zuid-Amerika. Na een aantal bezoeken aan India, verblijft hij 1 ½ jaar in Brazilië, waar de ontwikkeling zich doorzet naar een transpersoonlijke levensvisie. Deze term is bekend geworden uit het werk van de Zwitserse psychiater C.G. Jung. De transpersoonlijke psychologie heeft als kenmerk de mogelijkheid ervaringen te hebben uit de voorouderlijke, historische en culturele collectieve erfenis van de mensheid. In Christelijk Rationalisme (C.R.) bijeenkomsten heb ik de ervaring gehad dat een deel van het collectieve onderbewuste, door middel van de sturende krachten van de ontwikkelde zielen die deze bijeenkomsten leiden, bewust gemaakt worden in de woorden van de mediums. In C.R. bijeenkomsten kunnen wij getuige zijn van de grootsheid van het bestaan en daarbij de aanwezigheid opmerken van ontwikkelde zielen, die beschikbaar zijn om de mensheid te helpen zich verder te ontwikkelen in de evolutie. Even voorstellen De eerste keer dat ik de naam
van het Christelijk Rationalisme hoorde was in Ik bevond me voor de vijfde keer op het terrein van een spirituele beweging die veel met het herstellen van de harmonie binnen lichaam en ziel werkt. Ik was daar terechtgekomen nadat ik in 1993 met een groep vrienden een verkenningsreis langs diverse spirituele centra in Brazilië had gemaakt. We waren in de verschillende centra hartelijk ontvangen en hadden kennisgemaakt met een unieke synthese tussen therapeutisch werk en spiritualiteit. In het Westen is het gewoon dat je, als je een probleem hebt, een arts of andere hulpverlener raadpleegt. Deze hulpverlener heeft een werkwijze geleerd hoe psychologische of fysieke problemen behandeld kunnen worden. De resultaten hiervan zijn vaak goed te noemen. Maar er blijven problemen die niet op te lossen zijn met de bij ons bekende therapievormen. In Brazilië wordt, meer dan bij ons, gewerkt met het onderscheid tussen fysieke, psychologische én spirituele problemen. Vooral de spirituele zoektocht was de reden van mijn bezoek aan Brazilië. Thuis in Nederland had ik jarenlang als professioneel hulpverlener in de psychiatrie gewerkt met zwakzinnigen, drugsverslaafden en gedetineerden. Ook had ik gewerkt in een cursuscentrum waar sociale vaardigheidstrainingen werden gegeven. In 1974 was ik gedurende een zes maanden lange reis via Afghanistan en Pakistan over land naar India gereisd en had daar binnen een ashram, een soort spirituele school, mijn eerste kennismaking met de yoga-filosofie en -praktijk ervaren. Voor mij was het een verlichtende ervaring om me te kunnen onderdompelen in de eeuwenoude en nog steeds actuele leringen van de oosterse wijzen. Genezing van verslaving Terug in Nederland werkte ik voornamelijk om weer te kunnen gaan reizen en toen ik genoeg geld bij elkaar verdiend had, stond mijn rugzak gepakt voor een reis naar de Verenigde Staten en Midden en Zuid-Amerika. In de V.S. werkte ik in de buurt van Boston een aantal maanden in een kamp voor gettokinderen. Daarna liftte ik door het land en arriveerde een aantal weken later aan de andere kant van het continent in Californië. In Los Angeles bezocht ik een grote therapeutische gemeenschap waar ex-drugs- en alcoholverslaafden samenwoonden en werkten aan een nieuw en drugsvrij leven. Deze gemeenschap, Synanon genaamd, was ook de bakermat van de daar toegepaste encountergroeptherapie. Ik verbleef er twee maanden als bewoner-deelnemer tussen allerlei kleurrijke figuren uit de schaduwkant van de Amerikaanse droom. Het mooie van deze manier van werken was dat er geen professionele hulpverleners rondliepen; iedereen woonde in dat grote voormalige hotel van zes verdiepingen. Dagelijks werd er gewerkt in projecten die zelfvoorzienend waren en er werd geen cent overheidssubsidie ontvangen. Hier vond ik de essentie van wat later bekend zou worden onder de naam zelfhulp programma’s. Terug in Holland hoorde ik bij de eerste professionele hulpverleners die in een van Synanon afgeleide filosofie met drugsverslaafden gingen werken op de therapeutische gemeenschap Emiliehoeve in Den Haag. Spiritualiteit Bijna zes jaar zou ik werken in verschillende functies van het verslavingscircuit; ondermeer als coördinator van het intakecentrum, waar verslaafden doorverwezen werden voor de juiste behandelingsvorm. Toch bleek de trek naar spiritualiteit op een gegeven moment groter te worden. Ik had al kennis gemaakt met de filosofie van een Indiase meester genaamd Bhagwan Shree Rajneesh, die later bekend zou worden onder de naam Osho. Zijn leer vormde een boeiende synthese van westerse therapie-, groeigroepen en oosterse meditatietechnieken. De ashram in Poona trok vele duizenden westerlingen en genoot internationale bekendheid als een centrum waar een vrije moraal heerste. Conventies op het gebied van relaties en seksualiteit werden daar radicaal overboord gegooid. Iedereen werd aangemoedigd om zo veel mogelijk verlangens uit te leven. Pas nadat je je verlangens had uitgeleefd, zou de innerlijke rust ontstaan die nodig was voor een meditatieve staat. Zo luidde althans een belangrijke lering van Osho. Na een aantal jaren deze levenswijze gevolgd te hebben, trok het Zuid-Amerikaanse religieuze leven. Brazilië Binnen Brazilië leerde ik de Santo Daime religie kennen, waar ik tien jaar aan verbonden zou blijven. Het bijzondere aan de Santo Daime is, dat een eeuwenoud indiaanse traditie van het drinken van de Ayahuasca, een drank met een bewustzijnsverruimende werking, in een eclectisch christelijke visie nieuw leven werd ingeblazen. In deze tijd leerde ik ook wat het werken inhield met niet materiele energievormen, ook wel spirituele entiteiten genoemd. Voor mij persoonlijk gaf deze periode een glasheldere blik in de kosmische spiegel om te zien wat ik in deze en vorige incarnaties voor levens geleefd had. Daar zaten stukken bij die niet door het Licht opgenomen werden en die dus aan mijn ziel vast bleven plakken. Dit bleek vervolgens heel aantrekkelijk voor wezens die op dit soort energieën leefden. Door schade en schande leerde ik opnieuw Goed van Kwaad te onderscheiden en moest in de rituelen rekenschap afleggen over een aantal verbindingen die ik nog onbewust had met de duistere kanten van het bestaan. Een ritueel in de bergen Met dit doel werd het ritueel voor mij georganiseerd in de bergen, waar dit verhaal mee aanvangt. Omringd door de natuur en in gezelschap van zon, maan en sterren werden uit alle dimensies wezens opgeroepen om zich te presenteren en zich rekenschap te geven dat ik in dit leven een weg langs het pad van het Goede had gekozen. Dat dit niet zonder slag of stoot geaccepteerd werd, bleek toen zich een aantal wezens manifesteerde uit vorige levens die ‘rechten’ op mijn ziel claimden. Dit mondde uit in een strijd tussen de krachten van de spirituele lijn waar ik mij nu bevond en de karmische verplichtingen die ik in het verre verleden was aangegaan. Rondom mijn ziel speelde zich een heuse oorlog af tussen de krachten van Goed en Kwaad en midden in de veldslagen zat ik gevangen in een steeds groter wordende paradox. Gelukkig had ik zeer ervaren helpers die ook veel persoonlijke ontberingen hadden moeten doorstaan om te arriveren op de plaats waar ze zich nu bevonden. Hun persoonlijke verhalen zetten mijn ervaringen telkens weer in het juiste perspectief. Zelfs na nachtenlange verstoringen door tegenwerkende krachten, bleef ik geloven in een goede afloop. Denise, één van de helpers bij het ritueel en een vrouw met dertig jaren ervaring in het werken met spirituele entiteiten, gaf me advies: “Weet je wat jij moet doen? Je moet het Christelijk Rationalisme gaan bezoeken. Daar zijn ze ook gewend met dit soort krachten om te gaan en het zal je spirituele proces zeker helpen.” Terwijl de zon langzaam schuil ging achter de bergen en de avond inviel, vroeg ik haar mij meer te vertellen over deze groep. Ze was er zelf nooit geweest, vertelde ze, maar had er veel over gehoord. Ze zegde mij toe, gelijk na het beëindigen van het ritueel een bijeenkomst van het Christelijk Rationalisme (C.R.) in Rio de Janeiro te gaan bezoeken.. Ze deed wat ze beloofde. Enkele weken later kwam ze terug en herhaalde haar aanbeveling om het C.R. in Nederland te gaan bezoeken. Tegelijkertijd overhandigde ze me de adressen van de Nederlandse C.R.-centra. Terug in Holland Na een zeer intense tijd in een spiritueel centrum in de Amazones en een vermoeiende vliegreis uit Brazilië keerde ik weer terug naar Holland. De nacht na mijn terugkomst voelde ik me moe en uitgeput. ’s Nachts raakte ik bewusteloos en mijn vrouw belde de ambulance. In het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC) werd ik onderzocht en werden er foto’s van mijn hersenen gemaakt. Ik bleek een hevige hersenbloeding te hebben en moest onmiddellijk geopereerd worden. Om vier uur ’s nachts begon de operatie die tot acht uur in de morgen zou duren en waarbij de bloeding werd gestopt. Langzaam knapte ik wat op, maar complicaties maakten een tweede hersenoperatie noodzakelijk. Toch verliep het herstel niet zoals verwacht en de artsen besloten aanvullend onderzoek te doen. Na een onderzoek met de isotopenscan kwam de uitslag: “Mijnheer, u hebt ook de ziekte van Parkinson.” Nadat ik begon met de medicatie, die de neuroloog mij aanraadde, en intensieve revalidatie herstelde ik langzaam. Ik leerde opnieuw zitten, lopen en praten en na vier maanden at ik voor het eerst weer een hapje vast voedsel. De hersenbloeding en de ziekte van Parkinson hebben mijn actieradius aanzienlijk verkleind. Op dit moment beschik ik niet over een lichaam en geest die geschikt zijn voor het betreden van de verschillende dimensies die bestaan in deze werkelijkheid. Ik heb nu veel hulp en steun nodig om te herstellen, voor zover dit met dit ziektebeeld mogelijk is, en te aanvaarden met welke restverschijnselen ik verder moet leren leven. Verre reizen op aarde zitten er dit leven niet meer in en ook de intensieve gebeurtenissen rondom een spirituele discipline zijn voor mij momenteel te hoog gegrepen. Opmerkelijk genoeg heb ik na de hersenbloeding nooit meer spontaan de aanwezigheid van andere dimensies gevoeld. Het lijkt wel alsof dat stuk gevoeligheid afgesloten is. Ik kan alleen maar zeggen dat ik hoop dat mijn spirituele proces hierdoor niet zal stoppen. Mijn spirituele belangstelling is ondanks mijn ziekte onverminderd aanwezig gebleven. Wel moet ik nu veel meer dan vroeger rekening houden met de beperkingen die nog resteren van mijn ziekte. Met enige regelmaat bezoek ik het Christelijk Rationalistische centrum in Rotterdam. Toen ik daar drie jaar geleden voor het eerst binnenkwam was ik heel verbaasd om deze gedisciplineerde groep mensen aan te treffen. Zeker voor Braziliaanse begrippen is het verwonderlijk hoe stil het in de ruimte kan zijn; ondanks dat er soms wel 100 mensen aanwezig zijn, is de sfeer er een van meditatieve rust en aandacht. Ook hier geldt dat eenvoud en bescheidenheid belangrijke voorwaarden zijn voor een sfeer, waarin ruimte gecreëerd wordt voor de bijzondere bijeenkomsten die vijf dagen per week in het centrum plaatsvinden. Opvallend was verder dat de mannen allemaal gekleed gingen in een net pak en een stropdas droegen en aan de linkerkant van de ruimte plaats namen. De vrouwen hadden een minder duidelijke kledingcode, maar zagen er allemaal heel verzorgd uit, terwijl zij aan de rechterzijde van de ruimte gingen zitten. Ook waren er mannen voor de herenkant en vrouwen voor de dameskant die niet in de rij plaatsnamen, maar duidelijk als helpers in de gangpaden beschikbaar bleven. Het ritueel begon toen de voorzitter het woord nam en daarna herhaalde de man, die aan het andere eind van de tafel tegenover hem gezeten was, een aantal keren de zogenaamde uitstralingen. Hierna namen de vrouwen die aan de grote houten tafel waren gezeten om de beurt het woord en vertelden in goed verstaanbaar Portugees het verhaal van een overledene, dat via de mediums, met de aanwezigen gedeeld kon worden. Ik begreep al snel het grote belang van dit spirituele werk, waarbij vooral de waardevolle adviezen aan de zielen van mensen die recent waren overgegaan, ook voor de toehoorders van grote waarde waren. De mediums die aan de grote langwerpige tafel zaten speelden een sturende rol in het overbrengen van de boodschappen, die onder toezicht van geesten van een hogere evolutie, aan de toehoorders doorgegeven werden. Aan het einde van de tafel waren twee speciale houten stoelen geplaatst; daar werden bezoekers geplaatst die extra aandacht voor een genezingsproces behoefden. Rondom deze stoelen stonden twee of drie mannen die de goede vibraties voor genezing naar de op de stoelen zittende mensen overbrachten. Na mijn ongeluk werd ik regelmatig op een van de stoelen uitgenodigd en ik kan alleen maar zeggen dat het daar goed toeven is. De helderheid en zuiverheid van de mensen die al vele jaren het centrum bezoeken, is vooral rondom het centrale punt van de tafel goed voelbaar. Na het deel van de geconcentreerde oproep aan het Grote Focus (de CR-naam voor wat elders het Godsbesef genoemd zou worden) opent de astrale dimensie zich en wordt plaats ingeruimd voor de onstoffelijke helpers van deze spirituele lijn. Dan wordt er een gezamenlijk energieveld gevormd, waardoor in deze dimensie een gelijksoortig trillingsgetal ontstaat. Is dat eenmaal gerealiseerd dan kunnen de wezens die verbonden zijn aan de CR vanuit hun astrale dimensie hulp en inspiratie aanbieden aan de bezoekers van de bijeenkomst. De stilte is dan bijna zo tastbaar dat je een speld zou kunnen horen vallen. Het Christelijk Rationalisme in Nederland De hele bijeenkomst duurt nauwelijks twee uur en na afloop verlaat iedereen in stilte de ruimte. Buiten is pas te merken dat we niet in een Tibetaans klooster op bezoek waren, maar bij mensen met een tropische achtergrond: met glimmende ogen worden vele handen geschud en klinkt er regelmatig een heldere lach. Zelfs voor buitenstaanders is het direct duidelijk: hier vind een samenkomst plaats van mensen die het leven met bewustwording en een oprechte ‘calor da vida’ - levensvreugde - ervaren. Persoonlijk vind ik het heel bijzonder dat zich zulke bijeenkomsten afspelen, hier in het centrum van Rotterdam. Het heeft mij ook in hoge mate verwonderd, dat zulk hoogstaand en zuiver spiritueel werk nog zo weinig bekendheid geniet. Voor een deel komt dit denk ik door culturele factoren, zoals de overwegend Kaapverdiaanse achtergrond van de deelnemers die in hun moederstaal met elkaar communiceren. Sommige mensen keken mij eerst ongelovig aan toen ik hun vragen in het Portugees beantwoordde. Gelukkig bestaat bij de meesten de bereidheid om Nederlands te praten. Daarom ben ik blij met het initiatief dat er bijeenkomsten in de Nederlandse taal georganiseerd worden en dat er ook een Nederlandstalige website zal komen. De rijkdom die het Christelijk Rationalisme met zich meebrengt vraagt erom met meer mensen gedeeld te worden en ik hoop van harte daar een kleine bijdrage aan te kunnen leveren.
Copyright©2005 Christelijk Rationalisme All Rights Reserved |
|